Ryan Anderson & Rossanee Nurfarida

Thailand / USA 2:23

In the video, Lost in Homeland, the Thai writer reads her poem from a boat stranded on the top of a 4-story urban house.

The poem “Lost in Homeland” is from Mrs. Rossanee Nurfarida, a Thai poet from southern Thailand. Her recent collection of poetry, “Far Away From Our Own Homes”, is a finalist for the 2016 Southeast Asian Writers Award. The poem was written in 2015 during the Rohingya refugee crisis. During this time, thousands of stateless Rohingya from Myanmar set out on old fishing boats, seeking a better future. However, Thailand and Malaysia repeatedly refused to allow these boats of refugees to land. Thus, one possible interpretation of the poem is that it’s the Rohingya who are lost in Southeast Asia, their Homeland. However, Mrs. Nurfarida hasn’t confirmed or denied a connection between her poem and the plight of the Rohingya.

The filmmaker, Ryan Anderson, interprets Mrs. Nurfarida’s poem anew his video. In the video poem, those “lost” are adrift not at sea but on land. His video poem extends the metaphor of being lost to anyone who feels stranded in their lives, in their homes, in their home towns. In places where people should feel safe and at peace, Homeland, they instead feel alienated. Because of the video’s references to Islam, those “lost” could represent southern Thailand’s Muslim minority, drifting on a boat but mored within the country of their birth.

'หลงทางในประเทศของตัวเอง' เป็นการนำเสนอบทกวีในรูปแบบวิดีโอ ถ่ายทอดความหมายผ่านเรือประมงที่จอดนิ่งสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกกลางเมืองสงขลา

วิดีโอชิ้นนี้ตั้งต้นมาจากบทกวีชื่อ 'หลงทางในประเทศของตัวเอง' ผลงานของ 'โรสนี นูรฟารีดา' กวีสาวจากปักษ์ใต้ หนึ่งในบทกวีจากผลงานรวมเล่มกวีนิพนธ์ชื่อ 'ไกลกว่ารั้วบ้านของเรา' ซึ่งเป็น 1 ใน 6 เล่มสุดท้ายที่เข้าชิงรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี 2559

บทกวีชิ้นนี้เขียนขึ้นในช่วงที่ผู้อพยพชาวโรฮิงญานับพันคนทิ้งบ้านเกิดในประเทศพม่ามาฝากชีวิตไว้บนเรือประมงเก่าๆ หวังโดยสารมาขึ้นฝั่งเพื่อจะมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม แต่ประเทศไทยและมาเลเซียไม่ยอมรับการลี้ภัยในลักษณะดังกล่าว ซ้ำร้ายยังกลายเป็นการเข้าเมืองที่ผิดกฎหมาย ในขณะเดียวกันสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศไทยก็ให้ความรู้สึกไม่แตกต่างไปจากการลอยเรืออยู่ในทะเลและล่องไปไม่รู้ทิศ คล้ายกับว่าเราทั้งหมดกำลังหลงทางโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว

ไรอัน แอนเดอร์สัน ในฐานะผู้ผลิตภาพยนตร์ ได้ตีความบทกวีชิ้นนี้ใหม่ โดยให้ความหมายคำว่า 'หลงทาง' ในบริบทที่หมายถึง 'เมือง' ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบในแง่ของความความรู้สึกของผู้คนที่รู้สึกโดดเดี่ยว เคว้งคว้าง ท่ามกลางบ้านเกิดเมืองนอน เช่นเดียวกับการเป็นคนแปลกหน้าในประเทศของเอง

และเนื่องจากวิดีโอชิ้นนี้กล่าวถึงอิสลามผ่านฮิญาบของกวีสาวซึ่งอ่านกวีชิ้นนี้ของเธอด้วยตัวเอง คำว่า 'หลงทาง' จึงหมายรวมไปถึง 'มุสลิม' ในภาคใต้ซึ่งมีสถานะไม่ต่างจากคนชายขอบของประเทศนี้ด้วย

Oxlaey

โรสนี นูรฟารีดา